Naar boven ^^^

U leest: De Londense City, een jaar na de crash

Dagblad de Pers / Reportages

De Londense City, een jaar na de crash

oktober 2009

Het is rustig op het plein van Canary Wharf. Er razen minder zakenmannen gehaast voorbij dan twee jaar terug, de pubs zitten zelden meer vol en bij de restaurants hoef je niet meer te reserveren. In het glanzende gebouw van de Lehman Brothers zit het Japanse conglomeraat Nomura, dat de gevallen bank deels heeft overgenomen.

Minder klanten, minder champagne, minder fooi. Zo vat Maximo, barman bij Smolenski`s, een bar tegenover het oude Lehman kantoor, de situatie samen. In de pub daartegenover, The Slug and Lettuce, komen de klanten vroeg, zegt barman Jerome. “Ze maken kortere dagen, vroeger was het `t drukst rond negen uur, nu al net na zessen.” Een jaar na het begin van de credit crunch is de crisis voelbaar in de moderne Londense City, al draaien de banken weer op volle toeren.

Vorige maand zaten de pubs van Canary Wharf weer even vol met Lehman werknemers. Op 15 september, precies een jaar nadat hun bedrijf over de kop ging, hielden ze een grote reünie. “Het was net als vroeger,” vertelt oud Lehman-bankier Barry (32). “Iedereen was er, van de receptionistes tot mijn baas. We zijn met z’n allen dronken geworden.”

Sommige van zijn oud-collega’s konden na de crash aan de slag bij Nomura, veel anderen vonden werk bij andere banken in The City. Enkelen zijn de financiële wereld resoluut uitgestapt. Eentje studeert nu milieurecht, een ander is de toneelschol gaan doen. “Als je je baan verliest in zo`n wereldwijde crisis, sta je wel even stil bij wat je wilt,” concludeert Barry.

Fat cats

Van onopvallende, saaie mensen werden de Citybankiers dit jaar opeens verheven tot kwaadaardige genieën. Geen dag ging voorbij zonder dat ergens in de Britse media werd gediscussieerd over de bonussen van de fat cats. Het meeste venijn is er inmiddels af. De Britse politici werkten als bliksemafleider: sinds het bonnetjesschandaal de politiek hier in mei op z’n kop zette, is de volle aandacht weg bij de financiële sector. Al blijft de discussie over bonussen publiekelijk woeden (zie blokje).

Toch merk je dat de sfeer is veranderd in de City. “Mensen zijn iets rustiger,” zegt bankier Greg die in een lange, zwarte jas sms-end staat te roken buiten de deuren van CitiBank. “Het ergste is voorbij, maar we zitten iets minder zeker in het zadel. Alsof het opnieuw kan gebeuren.”

Dat zal het ook heus, denken cynici. “Het geheugen van de financiële wereld is misschien drie jaar,” voorspelde de Nederlandse professor Buiter van de London School of Economics eerder dit jaar. “Dan zijn de lessen vergeten en zal hetzelfde gebeuren.”

Sushi en crisis

Daar zit je dan als boetiekje, juwelier of sushibar op een steenworp afstand van de banken in crisis. Afhankelijk van het Citygeld, maakten de winkels van Canary Wharf hun eigen heftige crisis mee; niemand leek een cent meer uit te geven dan absoluut noodzakelijk was. Nu gaat het beter; er zijn sinds de lente weer genoeg klanten, al geven ze minder uit. Het aanbod is in de meeste zaken aangepast aan de nieuwe uitgavenpatronen.

Aan het begin van de kredietcrisis verschenen overal grafiekjes en cijfers. De bonussen krompen met miljarden en minstens 60.000 banen zouden uit de City verdwijnen. Wat daar precies van is uitgekomen, hangt nog in de lucht. Er zijn in ieder geval duizenden banen wegbezuinigd, bonussen voor de gewone bankier zijn geslonken en werknemers en werkgevers korten op extra kosten.

“We hebben Midwinter Sale op het moment.” De nette kledingverkoper van Hobbs wijst op de etalage waar grote, gele posters hangen met in rode cijfers 50% off. “Dat zouden we twee jaar terug nooìt gedaan hebben. Over de uitverkoop waren we heel discreet, onze klanten waren niet het soort mensen dat op een koopje afkwam. Nu wel.”

Een stukje verderop zit Itsu, een sushiketen waar het assortiment geheel is aangepast aan de crisis; geen sushi meer van tien pond, maar lunchpakketjes van vijf. De bloemenzaak aan de overkomt heeft hetzelfde verhaal: naar bossen van zestig pond is geen vraag meer, naar die van dertig des te meer. Buiten het winkelcentrum mokken de taxichauffeurs: het hele jaar bezuinigen bedrijven al op taxiritjes, zelfs in de winter.

Hoeren en auto`s

Buiten het zakencentrum worden een jaar na dato de lange termijn effecten van de credit crunch in de City ook gemerkt. De metro kampt met een gebrek aan inkomsten, omdat dagelijks tienduizenden mensen minder naar Canary Wharf reizen. MBA opleidingen leggen meer nadruk op risicomanagement. De verkoop van Porsches was dit jaar dertig procent lager dan in 2007. “De allerduurste auto’s verkopen we nog,” zegt Andrea van Porsche UK. “Maar de auto’s een categorie daaronder, daar gaat het mis. Mensen durven de grote aankoop nog niet aan.”

Zelfs in de escortbusiness is de crisis al een jaarlang een dagelijks thema. “Het aanbod is groter dan de vraag,” vertelt Mark van de Londense upmarket escortservice Cherry Girls. “Elke crisis groeit het aantal meisjes in onze business, nu ook.” Net als bij de sushi en de bloemen, is ook de markt voor sex weer aan het bijtrekken. Maar ook hier is het aanbod veranderd. “Je ziet hoe kapitalisme werkt: de tarieven staan onder druk en meisjes nemen boekingen van een half uur aan, dat doen ze normaal nooit.”

Een jaar terug bleek er een grote winnaar te zijn in de City: de schoenmaker. En dat is nog steeds zo. James van James Shoecare heeft een goed jaar gehad. “Mensen kopen geen nieuwe schoenen,” vertelt hij vanachter zijn balie, zijn hand in een zwarte damesschoen. “Ze brengen hun oude naar mij.”

Inzicht

Volgens Barry is de herwaardering van de schoenmaker kenmerkend voor wat er met zijn generatie zakenjongens gebeurt. “We zijn gedwongen om ons heen te kijken, prioriteiten te stellen. Geen nieuwe schoenen, wel op vakantie.” En die vakantie is nog altijd een vreselijke dure package deal. “Ja, hallo, ik ben geen heilige.”

Barry werkt nu veertien jaar in financiën, hij begon direct na de middelbare school en heeft zich opgewerkt tot trader. Hij is geld aan het sparen om volgend jaar aan een nieuwe carrière te beginnen. “De magie is weg, ik heb het hier wel gezien. Nog even afkicken van de levensstijl, en ik ben weg.” Hij wil muziekleraar worden op een middelbare school.