Naar boven ^^^

U leest: Mexico: De vele gezichten van de mythische geitenzuiger

Dagblad de Pers / Reisverhalen

Mexico: De vele gezichten van de mythische geitenzuiger

juli 2008

In Midden-Amerika huist de mythische geitenzuiger, chupacabra in het Spaans. Hij, tja, zuigt het bloed uit geiten. En kippen. Soms vangt iemand er een.

De chupacabra is een soort hond, een hond op twee poten met lichtgevende ogen. Of het is een varkensmens met piekhaar, draculatanden en buitenaardse krachten. ‘No señora, de chupacabra is een vleermuis,’ legt Pepe uit in zijn winkel in Tijuana. Toen hij nog een boerderijtje had in de binnenlanden van Mexico had hij last van het beest. ‘In één week waren negen kippen doodgezogen. Een hond laat voetstappen achter, een coyote ook, hier waren geen sporen te vinden. Ik geloof niet in aliens daarom is mijn logische conclusie dat de chupacabra van boven komt.’ Hij kijkt me triomfantelijk aan, ‘een vleermuis dus. Maar dan een met hele grote tanden en een voorkeur voor het doodzuigen van kippen en geiten.’ Pepe en zijn familie hadden niet lang last van de geitenzuiger, na een paar dagen was hij weg. ‘Een maand later hoorde je verhalen over dode kippen uit het zuiden van Mexico. Daar was hij dus heen gevlogen.’

Internetmythe

Het begon in 1994. In Puerto Rico vonden boeren dode geiten en zagen mensen onverklaarbare dieren wegschieten, kleine, harige wezentjes met klauwen. Een ooggetuige kwam in 1996 op tv in Christina, een populaire talkshow, en zo kreeg de chupacabra internationale bekendheid. Het dier is uitgegroeid tot een van de meest volhardende mythes van Latijns-Amerika. ‘De chupacabra kwam tegelijk op met het internet en werd opgepikt door blogs,’ legt de Amerikaanse crypto-zoöloog Loren Coleman uit. ‘Het is de eerste internetmythe.’

Bovendien kwam het verhaal mee met de Mexicaanse immigranten. Coleman: ‘De geitenzuiger is net als Jennifer Lopez een cross-cultural fenomeen.’ De crypto-zoöloog is de bekendste ter wereld. Hij houdt zich al decennia bezig met niet-echte of misschien echte dieren. De yettie, het monster van Loch Ness, de chupacabra. ‘Ik verzamel alle verhalen die er in de wereld bestaan over fenomenen als dit. Ik onderzoek de rook om te zien of er vuur onder brandt.’ Bij de chupacabra weet hij dat niet. ‘In de Verenigde Staten wordt inmiddels elke zieke, dode hond een chupacabra genoemd. Maar in Puerto Rico en in Mexico? Wie weet.’ 

Klein en puntig

Phylis Canion woont op een ranch in Texas en heeft het hoofd van een chupacabra in haar vriezer. Maandenlang doodde een mysterieus dier haar kippen. Een keer stond ze er oog in oog mee: het was kaal, had een leer-achtige grijze huid en grote, blauwe ogen. ‘Ik ben jager geweest in Afrika,’ zegt ze aan de telefoon. ‘Dus ben wel wat gewend. Maar dit beest liet zich niet pakken, ik dacht gelijk dat het een chupacabra was.’ Toevallig reed een buurman het dier dood. Phylis nam het mee en stuurde onder grote media-aandacht bloed naar een onderzoekcentrum. De conclusie: een coyote met schurft, maar Phylis gelooft het niet. ‘Ik denk dat het een nieuw dier is, een onbekende kruising tussen een Mexicaanse wolf en een coyote. Je zou het de chupacabra kunnen noemen.’ Als diëtiste heeft ze ook een verklaring voor het bloedgezuig: ‘Het ontbreekt dit dier aan vitamine, dat maakt hem bloeddorstig.’

Dat de chupacabra een soort coyote zou zijn met vitaminetekort, is veel te simpel voor veel Latijns-Amerikanen in de VS. ‘De chupacabra is klein en puntig. Zijn tanden geven licht en zijn huid heeft schubben,’ vertelt een taxichauffeur uit Belize. Hoe mysterieus het verschijnsel ook is, het is niet iets om te vrezen. ‘Ik ben niet bang voor de chupacabra,’ zegt bouwvakker Chico in San Diego. ‘Maar ik ben dan ook geen geit.’