Naar boven ^^^

U leest: Monsieur, wat vinden ze daar nou van, aan de andere kant?

Dagblad de Pers / Interviews

Monsieur, wat vinden ze daar nou van, aan de andere kant?

mei 2011

Walen mogen alleen op Walen stemmen en Vlamingen op Vlamingen. Dat moet anders, vindt politicoloog Dave Sinardet. Het maakt hem verdacht aan beide kanten van de taalgrens.

‘Que pensent les Flamands, monsieur Sinardet?’
In de online chat met lezers van de Franstalige krant La Libre Belgique kwam de vraag een paar keer langs. Hoe denken ze nou echt over ons, daar aan de Vlaamse kant van de taalgrens?
En dan op de Vlaamse radio:
‘Hoe denkt men daar nu echt over in Wallonië, meneer Sinardet?’

‘Mijn leven gaat hier al jaren over’, zegt Dave Sinardet (35). Hij kijkt moe maar geamuseerd vanachter een kleine, zwarte bril het Antwerpse café rond op zoek naar een ober. Hij moet nog eten en de worteltjeslasagne is hier goed. ‘Er is veel onwetendheid tussen Vlaanderen en Wallonië. Dat doorbreken is een eerste stap om de crisis op te lossen. Ik ben aan beide zijden van de taalgrens actief en dat houdt in dat ik op de hoogte moet zijn van wat er aan beide kanten gezegd wordt. Dat verschilt nog wel eens.’ Maar er is hoop. ‘De nieuwsgierigheid naar elkaar groeit door de huidige politieke crisis.’

Toen de politicoloog tien jaar terug afstudeerde op de verschillen tussen de Vlaamse en Franstalige media in België was hij de enige die zich er voor interesseerde. Nu is het een hot topic. Sinardet is inmiddels gepromoveerd op de Belgische tweedeling en geeft les aan de Universiteit van Antwerpen en die van Brussel. Hij heeft een column in de Nederlandstalige Standaard en eentje in de Franstalige Le Soir.

Hij is een Waal in schaapskleren, volgens de reacties op de Vlaamse site. Les reaguurders aan de andere kant noemen hem een Vlaamse separatist. Hij vindt het geruststellend, dat wantrouwen van twee kanten. ‘Dan kan ik niet slecht bezig zijn.’

Het systeem
Het is niet alleen dat de Franstalige en Nederlandstalige Belgen elkaar slecht kennen. De politieke impasse gaat dieper; volgens een toenemend aantal Belgen moet het hele systeem op de schop. ‘Walen kunnen niet stemmen op een Vlaamse politicus en Vlamingen niet op een Waal’, legt Sinardet uit. ‘Er zijn hier geen nationale partijen, hoogstens partijen die samenwerken over de taalgrens heen, zoals de Groenen.’ Zolang dit politieke systeem niet wordt aangepast, zal de blokkering zich verdiepen, denkt hij. ‘Er is geen enkele reden voor een Vlaamse politicus te lonken naar de Walen. Zijn ideeën richt hij dus alleen op Vlamingen. Aan de andere kant heb je Franstalige partijen die zich richten op Franstalige kiezers en debatten voeren in Franstalige media. Een Waals politicus kan zich beter laten interviewen door een lokaal Waals dorpsblad dan door de Vlaamse media want in Vlaanderen zijn voor hem geen stemmen te winnen. Na de verkiezingen heb je twee compleet verschillende resultaten, gebaseerd op twee aparte verkiezingen. En daar moet een regering uitkomen!’

De media aan beide kanten van de taalgrens vertekenen het beeld van de ander. Soms per ongeluk, soms subtiel, maar redelijk constant. Veel van wat de Waalse leider van de Socialisten Elio di Rupo bijvoorbeeld zegt, geven de Vlaamse media een Machiavelliaans sausje. ‘Want Vlamingen denken al snel dat Walen allemaal sjoemelende socialisten zijn en hun leider een machtswellusteling.’

Vooroordelen
Wallonië doet dit met Bart de Wever van de Nieuw Vlaamse Alliantie (de NVA), want veel Walen zien de Vlamingen als separatisten die massaal achter De Wever aanlopen. ‘En zo worden de vooroordelen versterkt.’ Iedereen maakt zich er eigenlijk schuldig aan, aan de generalisering, de Nederlanders ook, dit artikel ook. Want het is niet alsof elk verschil in België langs de taalgrens loopt. Sinardet: ‘De verschillen tussen links en rechts, tussen progressief en conservatief of tussen oud en jong, kunnen politiek net zo zwaar wegen.’

Maar goed, laat dus een percentage van de stemmen uit de andere kant van het land komen, zodat de Waal in het Nederlands campagne komt voeren in Vlaanderen en de Vlaming het verhaal zo aanpast dat er ook Waalse stemmen mee getrokken worden.
De Federale Kieskring heet dit plan, en Sinardet is niet de enige die er in gelooft. Hij maakt deel uit van de Pavia groep, een collectie intellectuelen die er voor ijveren dat Kamerleden door heel het land worden verkozen. ‘Het zou het begin van een oplossing kunnen zijn.’ Op Facebook heeft de Vlaamse site Ik wil kunnen stemmen voor een Waal al 24.000 leden.

‘Mensen kijken door de aanhoudende politieke crisis eindelijk over de taalgrens heen’, zegt Sinardet als de worteltjeslasagne op is. ‘We moeten wel.’ Hij voorziet geen splitsing van het land. ‘Ach nee. België komt er wel uit. Al is het maar bij gebrek aan alternatief.’De verschillen en de stroeve politieke samenwerking zijn niet nieuw. Van 1978 tot 1981 vielen acht regeringen, de formatie in 2007-2008 duurde bijna tweehonderd dagen. Maar zo stroef als het nu gaat, ging het nog nooit. Voor een deel komt dat door de euro: als de franc er nog was geweest, denkt Sinardet, had nu inflatie opgetreden en waren de politici genoodzaakt tot een samenwerking te komen. Door de euro is die druk er nog niet. Al is de impasse slecht voor de economie.