De verdwenen Van Gogh

Op Leesbevorderingindeklas: "Sanne Rooseboom heeft allerlei zaken prachtig met elkaar verweven, zoals dat in een echte detective natuurlijk ook hoort. Dat zij hier erg goed over na heeft gedacht, blijkt wel uit het feit dat zelfs de Watersnoodramp in 1953 nog een rol speelt in het verhaal. Het is erg leuk om te zien hoe het heden en het verleden in dit verhaal met elkaar verbonden worden. De samenwerking van doortastende kinderen met stoere hoogbejaarden is lekker gek. En door de aanwezigheid van Zilvermannen en kunstdieven, die ook achter de verdwenen Van Gogh aanzitten, wordt de spanning flink opgevoerd. Het verhaal wordt nergens echt nagelbijtend spannend, maar leest als een vlot avontuur waarin ook nog flink wat humor is verwerkt."

De Belgische site Pluizuit, met 'recensies van de betere jeugdliteratuur,' schrijft: 'Het enthousiasme van de hoofdpersonages is aanstekelijk. Je leeft met hen mee en zoekt samen met hen naar manieren om deze zaak op te lossen. Met de hulp van de twee oude dames komen de kinderen heel ver. Hun samenwerking is boeiend en vooral leerrijk. Oud en jong vult elkaar mooi aan. (...) Een vrolijk en spannend avontuur van dit Ministerie van Oplossingen, dat hopelijk nog veel zaken mag oplossen. '

"Dit vervolg op het heerlijke Ministerie van Oplossingen is al ongeveer net zo lekker lezen als de voorganger. In het eerste hoofdstuk wordt uitgelegd wat voorafging, zodat het niet strikt noodzakelijk is om te beginnen met het eerste boek, al is dat uiteraard wel aan te raden. Dit tweede deel is niet alleen een leuk verhaal over vriendschap en in het geheim mensen helpen, maar heeft ook nog een detective-achtig sausje. Het is de politie nooit gelukt die oude moord op te lossen en niemand weet waar die tekening van Van Gogh gebleven is (...) Kortom: Het Ministerie van Oplossingen en de verdwenen Van Gogh is een fijn, toegankelijk, met vaart en zichtbaar plezier geschreven boek, beetje spannend maar niet tè, positief en geschikt voor een grote groep kinderen. Als je het uit hebt, zucht je diep en denk je: kom maar op met het volgende probleem! Wat zou je zelf graag deel uitmaken van dat geheimzinnige Ministerie." lezenisleuk.nl

"Het ministerie van Oplossingen had ik gek genoeg nog niet gelezen. Ik begon en las het in één avond uit. (…) Journaliste Sanne Rooseboom kan goed schrijven en ze is een verhalenverteller. Het is heel fijn dat ze besloot die talenten te mixen met haar grote fantasie en daarmee te doen wat ze zich als jong meisje al voornam: ‘In het vriendinnenboekje van toen ik negen was, staat ik al dat ik kinderboekenschrijver wilde worden.’ (...) Ook deel 2 las ik in een ruk uit. De vrienden hebben van het Internationale Genootschap alles gekregen om als ware James Bonds een hoofdkwartier in te richten. Maar voordat ze nieuwe problemen aan mogen pakken moeten ze een spannende zaak uit 1953 oplossen: ‘De zaak van de vermoorde huisbaas en de verdwenen Van Gogh." Boekwijzer.nl

"Rooseboom werkt in dit verhaal een aantrekkelijk scenario uit: drie kinderen die met hulp van twee hoogbejaarde dames en met steun van een machtige geheime organisatie een mysterie gaan oplossen. Natuurlijk moet hun opdrachtgever geheim blijven, dat maakt het wel zo spannend, en dus moeten de kinderen regelmatig met goede smoezen komen om bijvoorbeeld hun ouders niet argwanend te maken. (...) Het Ministerie van Oplossingen en de verdwenen Van Gogh is een spannend detectiveverhaal vol onverwachte elementen." Kinderboekenpraatjes.nl

In Boekblad (juli 2018) stond een mooie recensie van twee lezeressen: